Ok ’s ochtends ben ik er toch echt in geslaagd om een beetje te werken en een beetje geld te verdienen – ik ben best trots. ’s Middags was er een concert in de kerk (ahem, kathedraal), a la Holland Music Sessions. Er was een heel beroemd (in IJsland) stel dat viool en cello speelden, inclusief een hele suite van Bach. Het mooiste stuk was eigenlijk iets moderns (IJslands?) dat ze samen speelden.
Daarna besloten we de berg te beklimmen. De bisschop hier deed dat blijkbaar elke dag blootvoets. Hij was 80, dus wij dachten: dat doen we ook even.
Argh.
Halverwege de berg op werd ik totaal in de steek gelaten aangezien: A. Ik ben Nederlands en B. Ik ben überhaupt langzaam. Godverdegodver... Eindelijk boven aangekomen (1.5 uur later) konden we het stomme boek niet vinden (er ligt daar ergens een boek in een brievenbus waar je in kan schrijven dat je er bent geweest). Gelukkig had Steffan koekjes meegenomen. Yay Steffan.
Ok het was 6 uur dus dan maar weer naar beneden want om 6:30 kunnen we eten. Argh. Tabitha en ik zijn geheel briljant Alex de berg afgevolgd omdat we het pad niet meer konden zien. Zo bleek: Alex ook niet. We zijn godverdomme de verkeerde kant van de berg afgeklommen. Een half uur later, een paar keer gevaarlijk uitgegeleden en een handjevol gevallen stenen bevonden Tabitha en ik ons, voor de tweede keer geheel verlaten, vast op een berghelling. In de stijl van: ze vinden me hier over twee dagen dood onder aan de berg. Niet een plek waar ik graag mijn tijd doorbreng. Maar goed, dankzij Tabitha’s geweldige bergbeklim-talent en niet dankzij mijn hoogtevrees die ik altijd vergeet (bedenk: kathedraal van Keulen vorig jaar) hebben we toch op een of andere manier rond 7:30 Hólar bereikt (min een knoop van m’n nieuwe broek grr; sorry mam, ik was bezig niet van een hoge berg af te vallen).
Kan iemand mij hier even aan herinneren de volgende keer dat ik iets stom hoogs probeer te beklimmen? Oh, grapje: dat doe ik nooit meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten