26 juli – Maela

Nog maar een paar dagen te gaan en dan moeten we de opgraving al weer dichtgooien. Vandaag heb ik nog 10 ‘stakeholes’ uitgelepeld (gelukkig boodt Jennica aan om ze op te meten), een laag weggegraven, een hoop stenen opgegraven, schoongeveegd, foto’s gemaakt, enz.

’s Avonds hadden we les in Archaeologische Illustratie – yay! Jammergenoeg valt er blijkbaar als carrierere niet zo veel mee t verdienen. He, waar dat nou op slaat. Als game designer kan je zo rijk worden en als archaeoloog met een gespecialiseerde MA komt er niets van terecht. In elk geval. We mochten ook zelf wat tekenen, wat heel leuk was. Steffan blijkt al een jaar les er in te hebben gehad en een natuurtalent te zijn en tekende even snel perfect een voorwerp; vet cool.

M’n IJslands gaat ook goed. Ik kan het nu verstaan als ze het over turfmuren en culturele lagen hebben en met heel slechte uitspraak kan ik zeggen ‘ik ben van plan om stakeholes op te gaan meten’.

25 juli – Pinna holu

Na een weekend regen was het geen verassing dat het vanochtend lekker door miezerde. Zucht met 10 graden, wind en regen opgraven. Wonder boven wonder kwamen we aan in een redelijk licht en rustig Kolkuós waar de wind pas om een uur of 2 echt begon te waaien (en toen waaide het ook lekker hard). Geen regen, zelfs een beetje zon.

We zijn verder gegaan met het opgraven van de mysterieuze laag van vorige week. Jammergenoeg vonden we een hoop ‘stakeholes’ (net zoals die 25 die ik van de week heb uitgelepeld) dus die kon ik lekker allemaal opmeten met de Total Station (die ik ondertussen trouwens GLaDOS heb genoemd, naar Portal). Toen vonden we er nog een hoop, die ik ook mocht opmeten. Auw auw auw m’n rug. Je moet dat ding heel stil houden en als je ‘m niet een beetje optilt dan boort ’t een gat in je laag, dus na 10 (= 20+ omdat je ze allemaal 2 of meer keer moet meten) van die dingen had ik het echt wel gehad.

Om m’n humeur te verbeteren mocht Alex een leuk stukje laag opgraven waar ‘ie een leuk stukje metaal in vond dat heel misschien in de Viking tijd wel als geld werd gebruikt. Zucht. Maar goed, wel heel cool. Gelukkig mocht ik ‘m daarna helpen en heb ik een stukje ijzeren haring en kwarts gevonden.

’s Avonds was er een feestje voor de verjaardag van Lisabeth (een van de archaeologen in het lab) maar ik biel rond 9 uur bijna uit m’n stoel dus ik ben snel teruggegaan om nog een beetje te pixelen en misschien zelfs wel lekker optijd te slapen. Natuurlijk kwamen Bjartur en Freydis etc. nog even langs om een paar waterballonnen naar ons te gooien, maar gelukkig hadden ze het vooral op Alex gemunt.

(Angelos en de verloren stad van Kolkuós. Tabitha en Emily stelen heel professioneel een ladder uit een huis.)

24 juli - Skál í botn

Terwijl iedereen heerlijk in bed aan het bijkomen was van een flinke kater kon ik met 4.5 uur slaap opstaan om naar het ontbijt te slepen en weer aan het werk te gaan. Ik heb op een of andere manier 0 foto’s weten te maken de hele dag, dus hier onder mijn work-in-progress van een vulkanisch level naar aanleiding van mijn eigen foto’s.

’s Middags zijn we nog even gaan zwemmen en ’s avonds hebben we een film gekeken (of naja de rest, ik ben verder gegaan met pixelen). Productieve dag dus voor mij. Dan kan ik misschien komend weekend in Reykjavik een paar wollen sokken en een haarband kopen?

23 juli -

Vandaag is het belangrijk om stil te staan bij Noorwegen. Zelfs hier in Hólar in het Noorden van IJsland hing de vlag halfstok. We hebben hier allemaal vrienden en collega’s in Noorwegen waardoor het nog dichterbij lijkt. Stilletjes steunen wij ze in onze gedachten.

De tijd staat echter niet stil en de dag gaat door. ’s Ochtends mochten we uitslapen (oftewel om 8 uur opstaan en pixelen) en ’s middags hebben we nog een tijdje in het lab gewerkt omdat we vrijdag op pad waren. Alex en ik hebben zeer spannend stukjes bot uit een bak steentjes (van de flotation) gepriegeld. Er kwam een gigantische troep toeristen (80?) langs die allemaal om één of andere reden heel geïnteresseerd waren in onze stukjes bot. Er zat gelukkig ook een klein tandje tussen (visje?) en ook een groot stukje bot, dus daar waren ze weer 5 minuten zoet mee. (Tsja er is hier in ‘de stad’ verder niet veel te doen voor ze...)

’s Avonds was er feest. Vraag me even niet waarom. Niet voor ‘shag an archaeologist day’, omdat we allemaal een relatie hebben en – daar is ‘ie weer – in het Noorden van IJsland zitten. Zeker ook niet vanwege Noorwegen natuurlijk. Dus, gewoon. Zorgen wegdrinken? Dat heeft iedereen ook flink gedaan en ik was tot 4 uur op om er voor te zorgen dat er niemand langzaam in de badkamer doodging. Ja niet mijn verantwoordelijkheid, maar toch ook weer wel. We werden ook doodleuk om middernacht de val in gelokt. ‘Even naar buiten voor een foto’. (Want het was nog licht, hahaha...) Toen werden we dus bekogeld met waterballonnen. Hahaha...

22 juli – (Eld)gos

Opeens begon ons weekend een dag eerder! Om 8 uur ’s ochtends zijn we op een reis van 16 uur rond het noorden van IJsland vertrokken. We reden richting Akureyri, de grootste stad van IJsland na Reykjavik (15 000 inwoners). Na ongeveer 2 uur prachtig landschap was onze eerste stop Gasir, aan de kust van Eyjafjordur. Dit was net zoals Kolkuós een belangrijke haven in de Middeleeuwen. Jammergenoeg kan je in IJsland niets van opgravingen zien omdat alles van turf was gemaakt – als je het niet snel weer met gras bedekt dan is ’t weg. Dus wederom, een interessant grasveldje.

=====GODAFOSS=====

Daarna reden we door naar Goðafoss, een heel grote waterval. Niet dé grootste, maar toch aardig indrukwekkend. Het verhaal gaat dat hier een gast officieel verklaarde tot het Christendom te bekeren door al z’n Viking beeldjes in de waterval te gooien – vandaar de naam, Goða (goden) Foss (val). (De kleinere waterval ernaast heet Geitafoss, 'geiten val'.) Hier hebben we ook heerlijk gelunched, met broodjes en chocolademelk en skyr.

=====HUSAVIK=====

Na de lunch gingen we naar Husavik, een heel lief stadje/dorpje met een leuke haven. Hier bevond zich ook het enige museum dat op ons verlanglijstje stond: het phallologisch museum. Er is hier een gast die dus een paar honderd phalloi heeft verzameld en in een kamertje tentoonsteld. Hoewel grappig was het ook vrij verontrustend.

=====DIMMUBORGIR=====

De volgende stop was een vulkanisch rotsveld, Dimmuborgir (zwart kasteel). Surprise, surprise waren hier vulkanische rotsformaties te vinden. Je kan verschillende wandelingen doen, van 10 min. tot zo’n 6 uur – dus natuurlijk slaagde we er in om even verwaald te raken. Hier begon het ook echt toeristisch te worden. Aaaargh mensen, in IJsland?! Waren komen ze vandaan?! En Nederlanders! Waren komen al die Nederlanders vandaan?

=====NAMAFJALL HVERIR=====

Nu begonnen we echt goed door het IJslandse landschap heen te gaan – het landschap dat je in foldertjes ziet enzo. Op naar de geisers dus. Goede inspiratie voor m’n werk allemaal aangezien ik op dit moment met een vulkanisch level bezig ben. We wandelden een sulfurveldje in dat wel iets weghad van een maanlandschap (uhm dat zegt iedereen tenminste – ik ben onder de impressie dat de maan er anders uitziet). Het stonk goed genoeg dat ik er licht duizelig van werd maar het was wel heel erg indrukwekkend. Dat vonden alle vervelende toeristen jammergenoeg ook en een oud dametje deed een goede poging mij van het pad af te dieuwen (naast het pad: sulfur van 200 graden).

=====MYVATN=====

Als klap op de vuurpijl gingen we naar Myvatn, het eigenlijke doel van dit reisje en dé geothermische zwemgelegenheid hier in de buurt; iedereen heeft het er over. Jammergenoeg geen foto’s, want ik was aan het zwemmen. Oh had ik het daar al over gehad? Ze nemen hygiëne hier in IJsland heel erg serieus, dus je moet bloot onder de douche en overal goed met zeep wassen. Lachen met die Engelsen! Nou ren ik niet echt graag naakt rond maarja het heeft hier een goede reden, want die sulfurbaden zijn niet precies makkelijk schoon te houden.

(Foto van 't internet.)

Aan het einde van de dag reden we terug naar Akureyri en werden we om 9 uur ’s avonds voor het avondeten op pizza getrakteerd in een restaurant. Ze zorgen hier zo goed voor ons! De terugweg was weer fantastisch want rond 11 uur begon de zonder onder te gaan (nadruk op ‘begon’ want onder gaat ‘ie nog steeds niet). Toen we totaal kapot na 16 uur uit de auto’s rolde bleek het dat het de bedoeling was dat we nog even gingen feesten in de bierclub. Tabitha, Hannah, Stef en ik hebben een goede poging gedaan en zijn toen eindelijk de berg af onze bedjes in gekropen.